دومین سالگرد محمدرضا

کاش آن شب را نمی آمد سحر

کاش گم در راه پیک بد خبر

ای عجب کان شب سحر اما به ما

تیره روزی آمد و شام دگر

دیده پر خون از غم هجران و او

با لب خندان چه آسان بر سفر

ای دریغ از مهربانی های او

دست پر مهر آن کلام پرشکر

غصه ها پنهان به دل بودش ولی

شاد و خرم چهره اش بر رهگذر

در ارزان زان ما بود ای دریغ

گنج پنهان شد به خاک و بی ثمر

تا پدر رفت آن سحر از پیش رو

بی نشان را خاک تیره شد به سر

بیست و نهم بهمن ماه مصادف است با درگذشت عزیز دلمان شادروان محمدرضابنی اسدی که با رفتنش همه دوستان و اقوام را تا آخر عمر داغدار کرد در دومین سالگردش ضمن برگزاری دعای توسل در منزلش برای آمرزشش دعا کردیم امیدوارم خداوند او را با جوانان صحرای کربلا محشور گرداند و به بازماندگانش صبر و اجر عنایت فرماید .

رفتنت چنان سنگین و جانسوز است که به دشواری به باور مینشیند، ولی در برابر تقدیر حضرت پروردگار چارهای جز تسلیم و رضا نیست.

دیشب در یادواره شهدای جامعه پزشکی شهرستان قاینات یادت کردم و برات دعا کردم انشاء الله که با همین شهدا محشور شوی .

هروقت دلم برات تنگ می شود یا به عکست نگاه می کنم یا سر مزارت می روم ولی دیدار تو به قیامت افتاد و ... .

به امید دیدار آقارضا دوستت داریم و بیادتیم